tentoonstellingen
:archief
Collages van een haperende mens
za 02-02-2013 - zo 10-03-2013
opening: 1 februari om 20.00 uur met een optreden van Dick El Demasiado
Share

Curator: Katja Vercouteren
Kunstenaars:
Dick Verdult , Martha Colburn, Johan Grimonprez en Anne-Mie van Kerckhoven

Opening: 1 februari om 20.00 uur met een optreden van Dick El Demasiado.

‘Collages van een haperende mens’ is een verstorende tentoonstelling geïnspireerd op de roman ‘Godverdomse dagen op een godverdomse bol’ van Dimitri Verhulst uit 2008. Het boek is een humoristische beschrijving van de evolutie van de mensheid van oerknal tot nu, voortdurend voorzien van kanttekeningen.
Deelnemende kunstenaars zijn Dick Verdult, Martha Colburn, Johan Grimonprez en Anne-Mie van Kerckhoven.
Curator: Katja Vercouteren.

De keerzijde van vooruitgang is ook het thema van de tentoonstelling. Vooruitgangsdenken leidt vaak tot niets of, erger nog, onzinnige ‘verbeteringen’. Onze geschiedenis lijkt een aaneenschakeling van veranderingen die het gevolg zijn van experimenten en toevallige gebeurtenissen. De expositie toont werk over mislukkingen, misstanden, machtsmisbruik en demagogie. De kunstenaars maken gebruik van citaten, al dan niet in de vorm van collages of found footage. Zo wordt de geschiedenis opgepakt, opgeknipt, opgeplakt en in een ander daglicht geplaatst, zodat nieuwe betekenissen ontstaan. Het resultaat is een fragmentarische en niet gemakkelijk te duiden tentoonstelling, waar je vooral de tijd voor moet nemen.

Dick Verdult maakt de indrukwekkende installatie 'Volière 2’ met film, geluid en licht. In het voorjaar is bij Annet Gelick Gallery een andere installatie van hem te zien. Van Martha Colburn worden naast een aantal hoogtepunten, animaties uit de jaren negentig getoond. Ook exposeert ze haar unieke collagemateriaal, haar zogenaamde Puppets. Van Johan Grimonprez zien we zijn belangrijkste werk en recent werk. Uit het oeuvre van Anne-Mie van Kerckhoven tonen we naast de serie ‘Divine Proportions’ uit 2011 ook een aantal prachtige museale stukken.

Onderstaand uitgebreide info over alle deelnemend kunstenaars.

Curator: Katja Vercouteren

De tentoonstelling 'Collages van een haperende mens' is mede mogelijk gemaakt door: Amsterdams Fonds voor de Kunst, Zapomatik en Zark.

Voor meer info: marjo@arti.nl of katja.vercouteren@xs4all.nl

Dick Verdult

Dick Verdult gunt ons in zijn werk een glimp op de onvolmaaktheid van de mens. Op verschillende manieren laat hij ons de keerzijde zien van de werkelijkheid die wij voor de ware houden. Zijn werk is bedoeld om de kijker los te rukken van de cliché-ervaring van de werkelijkheid. Met Dick Verdult ontdoen we ons van clichés en geven ons over aan de chaos. Het is ‘het cliché verzieken door het te verrijken’, aldus Verdult. Door zich een groot deel van zijn leven voortdurend in andere culturen te verplaatsen (culturen in de wereld, maar ook binnen de kunsten), heeft Verdult zich in een voortdurend veranderende context ontwikkeld. Je kunt Verdult zien als een moderne nazaat van anarchistische kunststromingen als Dada en Fluxus. Ook Dada wees regels en esthetische standaarden in kunst van de hand. En bij Fluxus versmolten maatschappij, kunst en muziek eveneens tot een geheel. In navolging van Marcel Duchamp ziet Verdult de kunstenaar als een oprechte amateur. ‘Is een professionele kunstenaar niet even absurd als een professionele vader of een professioneel kind?’  In Arti zal Dick Verdult een installatie bouwen, Volière 02. Een volière is een simulacrum van natuurordening, mits de observator er buiten staat. Wanneer deze de volière binnentreedt, 'bewogen door expertise of overmoed', verbreekt hij het overzicht waar hij zo aan gehecht is. Volière 02 bestaat uit beeld, licht en geluid, geheel in de traditie van het bovenstaande... Of toch niet? Dick Verdult heeft ontsporen immers tot zijn vak gemaakt en minimaal dat zullen we in Arti aan den lijve ondervinden. ‘Toeval maakt een hoop goed’, aldus Verdult. Verdults alter ego Dick El Demasiado zal op 1 februari de tentoonstelling openen met een overweldigend optreden. Vanaf 2000 is een ‘verloren gewaande' Argentijnse muziekstijl door Dick El Demasiado nieuw leven ingeblazen. Deze Cumbias Lunaticas en Cumbias Experimentales vormen eigen varianten op de cumbia, een Colombiaanse muziek- en dansstijl die inmiddels heel populair is op de urban dansvloeren. Na o.a. de grote tentoonstellingen van het afgelopen jaar in het Van Abbemuseum en deelname aan de Gwangju Biennale zal Dick Verdult dit jaar tweemaal in Amsterdam exposeren. Nadat we zijn installatie Voliere 02 in Arti hebben bewonderd, zal hij zijn SMILEDOOR herbouwen in galerie Annet Gelink.

Anne-Mie van Kerckhoven

Het multimediale oeuvre van Anne-Mie van Kerckhoven bestaat uit tekeningen, schilderijen, collages, computeranimaties, magazines, muziek, performances en videoinstallaties. Thema’s in haar werk zijn manipulatie, media en macht en het beeld van de vrouw. Van Kerckhoven combineert beeld met uiteenlopende teksten vanuit verschillende discours waaronder filosofie, sociale en exacte wetenschap en politiek. Hiermee poneert ze een metafysische reflectie op lichaam, geest en het universum en toont inzicht in de mentale menselijke staat van zijn. Ze beziet de wereld vanuit een metapositie. Zelf schrijft ze ‘Ik kan mij niet meer vinden in de gemeenplaats dat elk artistiek probleem slechts één juiste oplossing heeft. In onze tijd van ontdubbeling, het plooien en tactiel maken van vraagstellingen (men kan tegenwoordig van vele problemen veelvuldige facetten simultaan bevatten, zonder hiërarchie) is dit gegeven actueel.’ Phillip van den Bossche, directeur van MuZee te Oostende, vergelijkt haar manier van denken met de collage techniek die ze hanteert: ‘De collage techniek is een techniek om mentale denkprocessen visueel te sturen en tegelijkertijd verschillende richtingen open en zichtbaar te houden.’ Met deze collagetechniek en deze interdisciplinaire manier van werken ontstaan nieuwe betekenissen. Maar ook zegt ze hier zelf over: ‘Ik probeer universele waarden over te brengen door uitdagende fragmenten uit tijdschriften bij elkaar te brengen en thema’s te behandelen zoals opzettelijke vernieling van dat wat algemeen als goed ervaren wordt (perversie), gecomercialiseerde erotiek, de nadruk op koopkracht en seks. De betekenissen die al werkende ontstaan presenteer ik als zinnig en constructief. Via oude rituele onderverdelingen plaats ik deze betekenissen in een universeel kader, zodat ze begrijpbaar en communiceerbaar worden. Ik maak dus een andere begrippenset aan met informatie die we kennen. Vervolgens transcendeer ik die tot instrumenten die me een doorzicht geven in de werkelijkheid. Ze kunnen mij inzicht verschaffen in de reden van ons bestaan.’ Het werk van Anne-Mie van Kerckhoven is in Nederland weinig tentoongesteld. Op de tentoonstelling is de recente serie "Divine Proportions" uit 2011 te zien. De serie bestaat uit 10 collages waarbij het hoofd van dames en heren uit een Berlijns tijdschrift vervangen is door planeten van Saturnus en Jupiter.  Anne-Mie Van Kerckhoven bestempelt de werken als dualistisch en tragikomisch. ‘Ze zijn doordrongen van de melancholie, die wij meesleuren van het moment waarop de mens enerzijds besefte dat de aarde niet het centrum van het heelal is, en anderzijds er van overtuigd raakte dat de mens de maat moest zijn van alle dingen.’ Naast deze serie is er meer werk te zien waaronder enkele werken uit de serie ‘God en Geweld’ (1995).

Martha Colburn

Bezield, experimenteel en met gevoel voor improvisatie beschildert Martha Colburn gevonden materiaal zoals krantenknipsels, om ze vervolgens te laten bewegen op film. Zo ontstaat een fascinerende combinatie van schilderkunst en film met vaak ook nog eens overweldigende onderwerpen. In de geanimeerde collages zijn dood, geweld, consumentisme en seks prominente thema's. In een interview met Metropolis M zegt ze over haar werk: ‘Het overbrugt zienswijzen uit heden en verleden, gaat in op ideeën over verlies van geloof, een obsessie met spektakel, zelfdestructie, compulsief gedrag en geweld. Remmingen en angst zijn karakteristiek voor mijn werk, hoe ongeremd en onbevreesd het ook mag lijken.’ Een mix-up tussen Jeroen Bosch en Terry Gilliam is een typerende beschrijving die we veelvuldig tegenkomen. Zo ook bij Dirk Limburg in NRC: ‘Ondanks de heftige boodschap blijven het animaties, dus ondanks het bloed, de moorden en de drugs houden ze iets vertederends. Wat vreemd is, want Colburn toont een overweldigende neurotische wereld, alsof Jeroen Bosch door een hyperactieve Terry Gilliam is veranderd in een film à la Monty Python. Wild, wild, wild.’ Kortom: ’Dark humor mixed up with dirt and sex and smoking - all the things people enjoy but are taboo. Things that delight my sense of humor,’ aldus Martha Colburn. Op de expositie onder andere twee prominente films: Destiny Manifesto (2006) en Dolls VS Dictators VS Deerhoof VS Evil (2010). Over Destiny Manifesto zegt ze: ‘Hierin worden beelden van schilderijen van de typische stadjes uit het Amerikaanse Wilde Westen vermengd met hedendaagse beelden van het Midden-Oostenconflict. Ik onderzoek de visuele en psychologische parallellen tussen diverse representaties uit deze periodes.’ Hiernaast korte animatie films uit haar begintijd: My Secret Shame (1996), I’m Gonna (1996), Persecution In Paradise (1997), Spiders In Love (2000), Groscher Lansangriff: Big Bug Attack (2002). Martha Colburn zal een wand volhangen met origineel collagemateriaal waarmee ze de animatiefilms maakt, haar zogenaamde ‘puppets’.

Johan Grimonprez

De films van de Belgische filmmaker Johan Grimonprez vinden hun oorsprong in historische gebeurtenissen. Met found footage, waaronder archiefbeelden en homevideo's, maar ook met reclamefilms, journaalbeelden en Hollywood-films creëert Grimonprez op een associatieve manier nieuwe verhalen. Zo ontstaat er een collage bestaande uit meerdere lagen, waarin realiteit en fictie door elkaar lopen en toch een onderliggende logica hebben. Zijn werk bevindt zich ergens op het snijvlak van documentaire en film. Johan Grimonprez toont in zijn werk een door de media beheerste wereld, waarin entertainment, spektakel en mediastrategieën de boventoon voeren maar waarin wordt gesuggereerd dat we met de waarheid van doen hebben. De transparantie van de gebeurtenissen is ver te zoeken. Deze door de media beheerste realiteit kunnen we aanmerken als het hoofdthema van zijn werk. Door het gevonden materiaal opnieuw te rangschikken, legt Grimonprez op een overrompelende manier deze manipulaties bloot, vol metaforen, associaties en humor. Een hoogtepunt binnen zijn oeuvre, dial H-I-S-T-O-R-Y (1997), ging in première tijdens Documenta X (1997) in Kassel. Met dit werk verwierf de kunstenaar internationale bekendheid. Gebruikmakend van found footage vertelt de film het verhaal van vliegtuigkapingen en de rol die de media hierin speelden. Verborgen structuren worden ontrafeld en we krijgen zicht op de manipulatie en de provocatie van angst en paranoia door de media.  Verfijning van zijn werk in de tussentijd mondde o.a. uit in het poëtische I May Have Lost Forever My Umbrella (2011), een beeldmix van op de iPhone gefilmde shots van de aardbeving en de tsunami in Japan. Tegelijkertijd leest een vrouwelijke Portugese stem ons voor uit het boek The Book Of Disquiet van de Portugese schrijver Fernando Pessoa.


Recensie NRC


Puppets (detail) - Martha Colburn


Filmstill Destiny Manisfesto, 2006 - Martha Colburn


Absorber , 2011 - Anne-Mie Van Kerckhoven


HIROSHIMA Dahlia - Dick Verdult
Detail uit installatie


Johan Grimonprez
Beeld uit de film 'I may have lost forever my umbrella' 2011