De Nieuwe is de kunstkrant van Arti et Amicitiae.
Een krant geschreven door kunstenaars.
Alle afleveringen staan op het net, surf naar www.denieuwe.nl

REDACTIONEEL NR. 20 (december 2009)
Leni Riefenstahl, de ‘Moeder Aller Beeldmanipulaties’ creëerde in 1934 met Triumph des Willens een geïdealiseerd beeld van een misdadig regime. Dit terwijl concentratiekamp Dachau al volstroomde. Gough Quinn schrijft in zijn stuk over Petra van Harte - elders in dit nummer - dat gemanipuleerde beelden tot de sociale ruimte zijn gaan behoren. Ons beeld van de wereld is gebaseerd op beelden uit de media. En op de leugens uit de media. Wat wij denken is er sluipenderwijs mee vergiftigd. Onze opvattingen en uiteindelijk zelfs ons handelen en politieke keuzes worden er mede door bepaald. Het gevaarlijke van beeldmanipulatie is dat het geniepig en slecht controleerbaar is. In de film van Leni Riefenstahl zijn het vooral de beelden die ze niet laat zien en de geraffineerde voor die tijd moderne impressionistische montage techniek waarmee ze de nazi’s verheerlijkte. In de Verenigde Staten wordt dagelijks het door miljoenen bekeken Fox News uitgezonden. Een giftige gemanipuleerde weergave van de werkelijkheid.
De beeldenstroom op internet, tv en bladen heeft een moordend tempo en kijkers krijgen de tijd niet zich af te vragen of het echt of bedrog is wat ze zien. Maar het echte venijn zit echter in de keuze wat het publiek wel en niet te zien krijgt. Voorbeeld. Een Amerikaanse regering zal niet toestaan dat er nog ooit bloederige beelden van gewonde soldaten zoals tijdens de Vietnamoorlog (1957-1975) op tv te zien zullen zijn. Als je oorlog wil voeren met steun van de bevolking, moet je niet het sterven van je kinderen laten zien.

Een zwart-wit stelling: ‘Kunst toont de wereld en de Media vertekenen de wereld’. Kunst en Media opereren echter in hetzelfde domein. Dat veroorzaakt frictie omdat de pers zich van hoogtepunt naar dieptepunt, van hype naar ramp haast en ons een stroom beelden voorschotelt die een volkomen vertekent beeld van de werkelijk geven, terwijl de kunst traag en geconcentreerd probeert uit te zoeken wat die werkelijkheid betekent. Of dat nog wordt opgemerkt is de vraag want de kunst is inmiddels ingekapseld - en daarmee kaltgestellt - bij het entertainment. Het domein van film, televisie en mode.

Toch zijn er kunstenaars die hieraan ontsnappen. In dit nummer zien we hoe sommige kunstenaars de massamedia als podium gebruiken om het publiek te laten zien hoe ze worden gemanipuleerd of hoe ze zelf ingrijpen. In het artikel van Aart Brouwer worden de vaak hilarische activiteiten van The Yes Men beschreven. Die grote bedrijven zoals Dow Chemical – de veroorzaker van de giframp in Bhopal in India – als leugenaars te kijk zetten.
Het visualiseren van onbegrijpelijk grote aantallen data door Aaron Koblin wordt beschreven door Philip Fokker. In het artikel van Tanja Baudoin wordt het ingrijpen in Google Maps beschreven: kunstenaars Robin Hewlett en Ben Kingsley zochten uit wanneer Google opnames ging maken voor Street View en ze ensceneerden voor deze dag een serie performances.
Verder zijn er bijdragen van o.a. Franck Gribling. Hij laat een kritisch licht schijnen over de Biënnale van Lyon: het spektakel van het alledaagse. Verder in dit nummer een essay van Frank Lisser over de Onttovering van de Kunstacademie, of hoe een vrijplaats in het keurslijf van competentiegericht onderwijs werd geperst. Een verhaal van Fredie Beckmans uit de Engelse badplaats Brighton, een bericht van Frits Marnix Woudstra over Frits Marnix Woudstra en beeldbijdragen van Jean Bernard Koeman, Aram Tanis, Cai Schöder, Erik Kessels en de winnaar van de Koninklijke Prijs voor de vrije schilderkunst Hans Hoekstra.
RB